De hippe kamer en gehaktballen van mijn mams

 

Vandaag was dan toch de dag aangebroken dat we het niet langer meer konden uitstellen. We moesten nu toch echt wat dozen in gaan pakken en ook wilden we weten wat mijn moeder graag wilde mee nemen naar het verzorgingstehuis.

Mijn dochter en ik hadden zeven dozen meegenomen voor de fotolijstjes, beeldjes en prulletjes. Mijn moeder was in de ochtend in een vrij rustige stemming en ze deed ook goed mee bij het bepalen wat wel en niet mee moest. Bijna alles wilde ze natuurlijk mee. Ja dat beeldje was nog uit de familie en dat schilderijtje had ze van Maike gekregen.

Zo ging het maar door en voor we het wisten waren de zeven dozen vol. Nog niet eens gevuld met kleding en schoenen. Een paar dagen geleden hadden Maike en ik bij Ikea een grote 2 deurs linnenkast van 2.35 hoogte gescoord en een leuke kleine eettafel voor in haar nieuwe kamer.

De bejaardenhuizen van onze grootouders

Tegenwoordig zijn de kamers niet meer zoals vroeger in het ouderwetse bejaardenhuis waar onze oma’s en opa’s naar toe gingen als het niet meer zo makkelijk ging en ze iets van steun nodig hadden. Nu is het een enkele kamer met zo’n vreselijk hoog/laag bed met zo’n rare achterkant zoals in het ziekenhuis waar je niet zoals wij van plan waren een leuk sprei overheen kan trekken en er een leuke bank van kan maken overdag. Ook een eigen dekbed meenemen of linnen- en beddengoed wordt niet op prijs gesteld.

Te positief gedacht dus. Nou ja van dat bed maken we wel iets, dat komt goed. Een paar leuke rieten manden eronder en het wordt wel iets denken we optimistisch.

Welke stoelen wil je mee? Mijn moeder wil haar 2 zits bank mee en 3 rieten stoelen en haar 4 eetkamerstoelen. Nou we nemen ze gewoon mee en dan zien we wel hoe vol het is. Misschien kunnen ze op de gang oppert mijn moeder als er geen plek meer is.

strandsfeer-in-20142307102003848

Live, love, laugh in een hippe kamer

We plukken alle schilderijtjes met spreuken zoals: Live, Love, Laugh en I am going to the Beach van de wand en pakken ze ook in voor haar nieuwe kamer. Als ze er dan toch heen moet dan maken we er gewoon een hippe kamer van. Ikea gordijnen, taupe kleur met zilveren ringen en roede hebben we ook al meegenomen. Dat is ieder geval beter dan die vreselijke standaard gele gordijnen die er nu hangen.

Mag ik ook nog wat spulletjes uit de keuken meenemen, vraagt mijn mams. Nou mam dat hoeft niet hoor zeg ik want je hebt daar een restaurant dus je hoeft niet meer te koken. Ik merk dat ik het lastig vind om dit te zeggen. Ik vind het echt te zot voor woorden dat er helemaal geen klein keukentje meer is in haar kamer waar je een eitje kunt koken of een kopje koffie kunt zetten. Daar waar mijn mams nog haar vertier uit haalde, namelijk lekker kokkerellen en genieten van verse andijvie met een gehaktballetje en het bereiden ervan wordt haar nu ook afgenomen.

gehaktbal

Zachtjes strijk ik door haar haar

Het is zo jammer dat er niet op maat wordt afgestemd op de bewoner. Wel of niet een kleine pantry of normaal bed naar keuze tegen eventueel extra kosten. Indien de bewoner niet meer kan koken zou de pantry nog dienst kunnen doen als aanrecht met koffie en thee koker erop.

Opeens uit het niets begint mijn moeder te huilen en ze sluit zich op in haar slaapkamer. We laten haar even betijen en na zo’n vijf minuten loop ik bij haar de kamer in en ga naast haar zitten op het bed. Ik sla mijn arm om haar heen en troost haar. Strijk haar zachtjes door haar haar en streel haar zachte handen met de opgezwollen aderen. Echt mijn moeders lieve handen. Ze heeft het moeilijk, ze voelt dat dit toch wel heel echt aan het worden is. Haar veilige huis verlaten na 14 jaar toch wel heel ingrijpend voor haar. Mijn zelfstandige moeder die nu in de overgave moet gaan en zich moet laten verzorgen. Zo niet passend bij haar sterke karakter.

Onder de mensen zijn

Ik probeer haar moed in te spreken en de “leuke” dingen voor te houden die er in het huis te vinden zijn. Voor haar is namelijk het onder de mensen zijn een belangrijk voordeel van deze verhuizing. We hopen dat ze daardoor weer een beetje zin krijgt in haar leventje dat steeds kleiner en eenzamer wordt op haar flat in Amsterdam Noord.

Na een halve dag inpakken, merken we dat het voor haar genoeg is en we schuiven de dozen een beetje in de ruimte ernaast zodat ze toch nog een beetje uit de dozen zit. Het is vrij kaal in haar kamer, alle fotolijstjes en prulletjes die het zo gezellig maken, zitten al in de dozen. Nog 1 dagje in de dozen moet toch wel lukken hè mam vraag ik. Ja hoor, zegt ze dat gaat wel lukken. Vrijdag komen we weer en dan ga jij lekker naar de kapper en gaan wij je nieuwe kamer inrichten mam, goed plan? Ja is goed zegt ze nog.

We nemen afscheid en lopen bepakt en bezakt met wasgoed en breekbare spulletjes richting auto. Ik rijd de ring op richting Amsterdam West om Maike af te zetten bij haar huis en vervolgens rijd ik richting Vianen. Het viel alles bij elkaar best mee realiseer ik me.

En dan komt het er toch uit

Thuis gekomen gooi ik de was in de wasmachine en werk nog wat achter de computer. Vervolgens bereid ik het eten voor en komt Eric thuis. We spreken samen de dag door onder het genot van een wijntje en gaan aan tafel. Dan gaat de telefoon en ik zie dat het mijn moeder is met haar mobiele telefoon. Haar vaste telefoon is al door KPN afgesloten en we hebben de telefoon ook al in de verhuisdoos gestopt.

Mijn moeder is helemaal in de war en vraagt mij of zij zich had opgegeven voor het tehuis. Ik beaam het en vertel haar dat ze al een hele poos stond ingeschreven op de wachtlijst. Ze vindt het maar niets tussen al die dozen en weet ook helemaal niet meer dat wij er die dag zijn geweest en met welk doel.

Ze huilt en weet het niet meer. Ik voel dat ik helemaal in paniek raak hierdoor. Wat is Alzheimer toch een vreselijke ziekte voor alle partijen. Ik voel me zo tekort schieten en schuldig over wat hier nu gebeurt. Waarom zal je je afvragen. Ja dat is moeilijk te beschrijven.

Out of control

Ik voel me zo out of control. Ik kan gewoon helemaal niets doen om het goed te doen, helemaal niets. Dit voelt zo devestating (ik heb hier geen goed Nederlands woord voor). Even daarvoor vertelt Eric me ook nog dat er een soort medicijn wordt gebruikt in dit soort tehuizen zodat mensen rustig worden en blijven. Een medicijn tegen schizofrenie en kan leiden tot uitval van spieren en gewrichten zodat je bedlegerig wordt en snel sterft. Dit heeft een collega van Eric ondervonden met zijn moeder en is hiertegen in actie gegaan zodat zij het niet meer toegediend krijgt.

Elk uur 4 mensen met dementie erbij

Alle beelden rondom mijn vader van een jaar geleden kwamen direct weer bij mij naar boven. Tegen ons hebben ze gezegd dat mijn vader gevallen was en daardoor last had van zijn rug. Dit geloofde ik ook. Echter binnen no time had hij helse rugpijnen en werd hij bedlegerig met alle gevolgen van dien. Hij zag nog steeds beestjes in zijn eten en op zijn handen en het was zo intens verdrietig hem zo te zien verdwijnen. En wellicht is er geen verband maar het zet je toch aan het denken.

Het verdriet van toen en mijn verdriet om wat er nu is, komt samen en ik snik het ineens uit en ik huil vervolgens zo heftig dat het lijkt of het van heel diep uit mijn lijf komt.

Elk uur komen er in Nederland 4 patienten met dementie bij. In Nederland zijn er momenteel 260.000 mensen die aan dementie lijden en dit wordt alleen maar meer. Een op de vijf mensen krijgt een vorm van dementie en daarom is het zo ontzettend belangrijk dat wij de hersenstichting steunen zodat zij verder kunnen gaan met de belangrijke onderzoeken die noodzakelijk zijn ter voorkoming of genezing van deze ziekte.

Ik besef me dat ik dit verdriet even heel diep had weggestopt voor mezelf. Het lucht op zo hard te huilen en tevens besef ik dat ik totaal machteloos ben om wat er komen gaat.

Okee, denk ik, het is nog niet indicatie 7 en een gesloten inrichting zoals bij mijn vader vorig jaar maar indicatie 4 a 5 bij mijn mams. Maar ik besef me ook terdege dat het nooit meer beter wordt dan dit moment. En dit moment is nu alweer voorbij.

*Steun de hersenstichting en wordt donateur, doneer via 0800-1170

Gebakken rabarber en Alzheimer

Vanochtend vroeg opgestaan en direct mijn yoga oefeningen gedaan. Prachtige muziek van Bliss stroomde door de kamer en met het zonnetje in de tuin schijnend dacht ik aan mijn dochter die op dit moment nog lekker in haar bedje lag op het magical eiland Ibiza.

Vandaag 22 jaar geleden werd ze geboren. Wat was ik trots op ons kleine meisje met pikzwarte haartjes. Terwijl ik zo’n 22 jaar terug in de tijd vertoefde, hoorde ik de huistelefoon gaan en dat kon er maar één zijn, mijn moeder natuurlijk, dacht ik.

Ik rolde van mijn yoga matje af en liep snel naar de telefoon die ik opnam met “wat super leuk dat je belt voor Maike haar verjaardag”. Ik wist namelijk zeker dat het mijn moeder was want die belt ons altijd voor dag en dauw ons bed uit om ons te feliciteren op verjaardagen.

Verjaardagskaarten

Echter sinds een paar jaren doet ze dit niet meer en ook de leuke en gekke verjaardagskaarten zijn niet meer zoals voorheen vanzelfsprekend in de bus. Eigenlijk had ze mij en Maike al 2 dagen geleden gefeliciteerd daar ze bang was niet op tijd te zijn.

Ik hoorde haar zeggen: “het gaat niet zo goed, want ik denk dat ik uit mijn huis moet toch? Of droom ik het maar?” Ze belde dus niet, zoals ik hoopte, om mij te feliciteren met Maike, maar omdat ze zich naar voelde met haar hersenspinsels die maar niet uit de knoop willen.

Na een kwartiertje met haar aan de lijn te hebben gezeten, was ze weer een beetje tot rust gekomen. Sinds een aantal maanden merk ik dat ze in de ochtenden vaak even de weg kwijt is door haar ziekte en vaak denkt ze dat ze naar gedroomd heeft en dat we niet meer van haar houden. Ik ben blij dat ze ons nog steeds belt om het te vragen of dat echt zo is zodat ik haar in ieder geval gerust kan stellen.

Op dat moment heb ik de keuze haar te verassen met te vertellen dat ik met haar wil lunchen. Ik besef echter dat ze straks wordt gebeld door de dagbesteding of ze mee wil naar de dagopvang en ik hou dus wijselijk mijn mond.

Na een half uurtje gaat de telefoon en mijn moeder meldt dat ze de man van het busje heeft weggestuurd daar ze zich niet lekker voelt. Op dat moment vertel ik haar dat ik dan gezellig bij haar langskom om iets leuks te doen voor Maike haar verjaardag. “Is ze jarig dan vandaag? En waar is ze nu?” Deze vraag heb ik de laatste weken veelvuldig gehoord en elke keer vertel ik weer waar haar kleindochter zich bevindt. Steevast zegt ze dan:“Ik vind het wel knap van haar hoor dat ze zo alleen reist”.

Bos en Lommer en de Landmarkt

IMG_1054

Ik pik haar op bij haar appartement in Amsterdam Tuindorp en we rijden richting het huis waar ze als klein meisje is opgegroeid. In de Bos en Lommer in Oud-West. Veel kan ze zich niet meer herinneren, volgens haar is er te veel veranderd. Toch als we een poosje stil staan en zij terug kan duiken in de tijd, merk ik dat er wat herinneringen terugkomen. Ze herkent het hoekje en vraagt steeds aan mij of ze beneden woonden. Ik vertel haar dat dat zo was en dat ze een heerlijke tuin hadden.

Na dit bliksem bezoek reizen we weer terug naar Amsterdam Noord waar we richting het schattige dorpje Schellingwoude rijden. Ons huis grensde vroeger tegen dit leuke dorpje aan en onze huisarts woonde er ook. Nostalgie voor ons allebei dus. We reden richting de Landmarkt, een super leuke bio supermarkt met de heerlijkste broden en versproducten zo van het land van de boeren uit buurt. Wat een gave winkel is dit. Heimelijk verlang ik terug naar mijn Amsterdam of naar zo’n winkel in Vianen en omstreken.

We strijken neer op het heerlijke terras met uitzicht over de kruidentuin en de oude Schellingwoudebrug waar ik jaren overheen ben gedenderd met de bus naar zwemles in Amsterdam-Oost.

IMG_1058

Ben ik hier vaker geweest?

Mijn moeder zegt: “We zijn hier toch wel vaker geweest? Nee mam zeg ik dit is de eerste keer. Dit herhaalt ze in de 1,5 uur dat we er vertoeven wel zo’n 10 keer en ik beaam dat we hier wellicht eerder zijn geweest of dat het lijkt op iets waar ze is geweest”. Ook al zeg ik dit, rustig wordt het niet in haar hoofd. Haar korte termijn geheugen dat kapot is zorgt ervoor dat het net lijkt of ze het al eerder heeft gezien.

Ik probeer onderwerpen in het hier en nu aan te snijden zodat ze niet de hele tijd herinnerd wordt aan het vergeten van dingen. Ik merk dat ze moe is van al dat denken. We eten haar favoriete broodje met tonijn op landbrood en ik snijd het voor haar in kleine stukjes zodat ze het makkelijk kan eten. Ze vindt het zalig en ik zie haar op haar manier genieten.

IMG_1057

Verse aardbeien en gebakken rabarber

Na de voortreffelijke lunch liepen we samen nog even door deze geweldige supermarkt. Mijn moeder kocht verse aardbeien, een landbrood, groentesalade, blikje tonijn en een stukje kaas. Tegenwoordig eet ze heel anders dan vroeger valt me op. Ze heeft minder trek en eet dingen die ze vroeger “niet zo gezond” vond. Gewoon lekker doen, denk ik bij mezelf. Opeens zie ik haar zwaaien met een bos rabarber. “Ik wil deze ook” zegt ze. “Ik kan ze toch gewoon bakken”?

Mijn mams die vroeger altijd de lekkerste rabarber maakte weet het nu niet meer zo goed, of ze zegt bakken in plaats van koken. Ik neem het zekere voor het onzekere en zeg: “Volgende keer maken we het samen mam”.  Na een uur of vier samen doorgebracht te hebben, geweest, breng ik haar terug naar haar flat en loop nog even mee naar boven zodat ik weet dat ze weer veilig binnen is en we nemen afscheid van elkaar.

We roepen ik hou van jou naar elkaar en ik zoef met de lift naar beneden. Ik kijk nog even omhoog en ik zie haar zwaaien en ik zwaai terug. Ik start de auto en ik rijd om de flat en ik zie haar op het andere balkon staan. Gelukkig denk ik…..dat doet ze nog.

Alzheimer brokkelkaas

Ik denk terug aan mijn vader en ik herinner me die keer dat mijn vader dat voor het eerst niet meer deed in zijn Alzheimer jaren. Stapje voor stapje brokkelt meneer Alzheimer alles af. Vandaag heb ik inderdaad weer kleine dingen gemerkt bij mijn moeder die daar op duidden en tevens besef ik me dat ik heel blij mag zijn dat mijn mams er nog is en we nog redelijke gesprekken kunnen voeren in het nu. Maar oh wat zou ik graag willen dat ze het niet zo zou beseffen dat ze steeds meer vergeet want deze fase is volgens mij het aller moeilijkste voor haar en dat zou ik haar zo graag willen besparen.

Na een uurtje rijden ben ik thuis en besef ik me hoeveel energie zo’n bezoekje tegenwoordig kost. Ik kijk naar de stapel post die ik nog moet uitzoeken voor mijn moeder en plof neer op de bank en voel me verdrietig en boos en bang. Boos op Alzheimer en zijn gluiperigheid en bang voor wat nog komen gaat voor haar en voor ons zelf in de toekomst.

Mijn mams belt nog even en volgens mijn moeder is er een medicijn bij de apotheek tegen vergeetachtigheid en dat wil ze heel graag hebben. Mam, zeg ik, als dat medicijn jou helpt dan haal ik dat en wie weet ontvang jij de Nobelprijs omdat jij dat hebt bedacht. Ze is blij en ik denk, laat haar maar lekker denken dat het helpt, wie ben ik om te zeggen dat er nog geen medicijn tegen deze rot ziekte is en dat er vele onderzoekers dag in dag uit bezig zijn hier iets tegen te vinden. Voor haar en voor ons wellicht te laat?

 

 

 

 

 

Tortilla, slakken en patatas bravas

Het is alweer de laatste dag van onze broer&zus dagen. Wat is de tijd snel voorbij gegaan. Ik vind het ontzettend fijn dat we nu zo goed met elkaar kunnen opschieten. Jaren hadden we weinig contact maar sinds de dood van onze vader in oktober 2015 is onze band hechter dan ooit geworden. Ik koester het en geniet er enorm van.

Vandaag door de verschillende delen van Denia gewandeld om alle opgebouwde pronkstukken van de Fallas te bewonderen. Elke buurt heeft zijn eigen volwassen en kinder Falla. Ze werken het hele jaar aan deze prachtige bouwwerken en het is gewoon zonde dat ze deze kunstwerken zaterdag gaan verbranden. Maar eerst zal de jury de winnaar bekend maken van 2016 en deze winnende Falla zal dan als laatste verbrand worden.

image

Traditionele kostuums

Het is vandaag een kleurrijk geheel aan allerlei mooie traditionele jurken en kostuums door het stadje Denia. De jurken kosten gemiddeld 2500 Euro per stuk en behoren tot een rijke traditie. De vrouwen zien er stuk voor stuk prachtig uit en worden begeleid door orkesten en bandjes.

 

Rond een uur of twee strijken we neer op de hoek van de hoofdstraat waar we een goed uitzicht hebben op het pleintje waar straks het eerste vuurwerk zal worden afgestoken. Leuk om dit mee te maken. Rond half drie barst het vuurwerk los en veel mensen zitten met hun vingers in hun oren zo veel herrie maakt het. We eten nog een heerlijk broodje en gaan dan terug naar het appartement want Julia moet rond 4 uur op haar werk zijn.

Siësta

We houden een siësta en vermaken ons lekker thuis. Rond half 8 gaan we weer Denia in om bij het restaurant waar Inma werkt een drankje en een tapa te gaan eten. Het is gezellig druk op straat en we lopen richting het stadhuisplein en gaan links af het gezellige straatje in met de diverse restaurantjes. Als we eenmaal een gezellig tafeltje hebben gevonden en Inma gedag hebben gezegd, zegt Richard zegt dat ik echt haar homemade tortilla moet proberen en hij heeft gelijk hij is echt super lekker.

 

Vervolgens nemen we een portie slakken en eten we patatas bravas met daarbij een heerlijke rode wijn. Het is druk en gezellig in het knusse restaurantje en we zitten weer honderd uit te kletsen over van alles en nog wat. Na Inma gedag te hebben gezegd, gaan we richting huis om nog even een beetje te slapen want morgen zal de wekker rond 4 uur gaan. Ik moet half 6 op het vliegveld van Alicante zijn voor mijn vlucht back home.

Trots op mijn broer

image

Op het vliegveld drinken we nog een laatste cortado samen en dan is echt het moment gekomen om afscheid te nemen. Ik vecht tegen mijn tranen en voel dat ik het echt lastig vind om weg te gaan. Ik omhels mijn broer en geef hem een dikke knuffel. Het waren lange, mooie en liefdevolle broer&zus dagen die ik nooit zal vergeten. Ik heb waanzinnig genoten en ben zo dankbaar dat ik zo’n fijne band met hem heb gekregen. Ik zwaai nog een paar keer en dan is hij uit het zicht verdwenen. Mijn kleine broertje waar ik ontzettend trots op ben.

 

 

Sinaasappelbloesem, zon en zee

Punta Negra

De zon scheen al lekker toen ik wakker werd. Ik verheugde me op vandaag want vandaag zouden we via Punta Negra naar het hotel wandelen waar mijn nichtje Julia nu werkt. Het hotel heet MR hotel Les Rotes en ligt prachtig gelegen in de pijnboombossen aan de voet van de Montgo, het Wassenaar van Denia.

image

Richard en ik genoten van ons ontbijtje voor onze wandeling in de warme lente zonnestralen. Na het ontbijt vertrokken we richting la Marina en vervolgens langs de kust over een mooie boulevard richting Punta Negra. Onderweg stopten we nog even voor een cortado bij restaurant Helios dat aan de strandweg ligt. We spraken samen over van alles en nog wat. Onze dromen, onze missers in het leven, familie, kinderen en partners.

image

Iberico varkentje en sinasappelbloesem

Onderweg droomden we ook weg over de toekomst……dat we hier ons eigen appartement zouden hebben met een stukje land voor Eric waar hij zijn boompjes kan planten en tevens zijn Iberico varkentjes en kippen kan laten scharrelen. Misschien een kleine casita op het land met een brander voor het bereiden van paella en een grill voor het grillen van het vlees, een naja aan het huisje waar we dan in de schaduw kunnen genieten van het eten, de wijn en elkaar met daarbij de heerlijke geuren van de sinaasappel bloesem en amandelbloesem.

Ik ben trots op mijn broer dat hij het destijds aangedurfd heeft en de stap heeft genomen om het Spaanse avontuur aan te gaan met zijn gezin. Er zijn zoveel mensen die er van dromen maar het nooit ondernemen. En het is makkelijk van de zijlijn te zeggen ik had het anders aangepakt. De meeste mensen blijven dromen en nemen nooit de stap in hun leven het roer om te gooien. Misschien geldt dat ook wel voor mezelf en blijf ik fantaseren of kies een makkelijkere weg. Want je hier staande houden en echt je geld te verdienen tijdens de crisis waar de banen niet voor het oprapen liggen is, is een vak apart. De taal vloeiend leren spreken en schrijven en sociale contacten te maken is niet zo makkelijk als het lijkt. Ik heb ontzettend veel bewondering voor mensen die dit doen.

Bij het hotel aangekomen zagen we Julia al achter de receptie staan. Super trots op haar dat zij als buitenlandse deze gave baan heeft gekregen. Ze spreekt haar talen vloeiend en is opgeleid in het toerisme en in het hotelvak. Ze staat hier haar mannetje.

image

Sanet y Negrals

In de middag reden we samen naar het dorpje Sanet y Negrals waar mijn broer en zijn gezin 10 jaar geleden naar toe verhuisden. Op een zonnig terrasje met uitzicht over de vallei en de bergen dronken we een wijntje en genoten we van wat lomo als voorafje. Toen we het dorpje doorreden zagen we dat er verhuiswagens voor de deur van het oude huis van mijn broer stonden. We parkeerden de auto en liepen er naar toe. De nieuwe eigenaar, een Engelsman, liet ons het huis zien en hoe het er nu bij stond. Herinneringen schieten door mijn gedachten.

Mr Fisher

We vervolgden onze weg door de vallei en aten nog wat tapas op een pleintje in een klein dorpje waar Richard de eigenaar goed kende. We genoten van home made tapas en een vino blanco en reden daarna richting Denia om Julia van haar werk te halen. We reden met Julia naar de haven van Denia waar we met Mark een vriend/ zakenrelatie van Richard gezellig wat kletsten in de zon bij Mr Fisher. Het was een bijzonder mooie dag die we tot de laatste zonnestralen benut hebben.

image

Port Denia

 

 

 

Dag 2 in het Spaanse leven van Richard en José

Verjaardagsontbijtje

Het eerste wat we vanochtend hebben gedaan, is mijn neefje bellen, de zoon van mijn broer, hij was jarig vandaag. Na negen jaar Spanje is hij 2 jaar geleden  geremigreerd naar Nederland. We belden hem op face time en zongen hem met zijn drietjes wakker.image

Na gedoucht te hebben liepen Richard en ik naar de banketbakkerij Garnier in de hoofdstraat waar we afgesproken hadden met de opa en oma van Barry voor een verjaardagsontbijtje ter ere van Barry. Na het ontbijt was het tijd voor onze eerste wandeling voor deze dag. Julia die inmiddels al naar de sportschool was geweest, wilde ook graag meelopen en zo gingen we even langs huis om haar op te halen.

Met zijn drietjes liepen we naar de haven van Denia en kletsten lekker weg over van alles en nog wat. Bij Mr. Fischer aan de haven een drankje gedronken en daarna weer teruggelopen. Eerst nog wat inkopen gedaan voor de warme middag maaltijd bij de Mercadona. Thuisgekomen een heerlijke maaltijd samen gemaakt. Courgettes, paprika en prei gebakken met kip en daarbij een heerlijke geitenkaassalade met peer. Vooraf een witte vino blanco met Manchego kaas.

image

Wat is basis geluk

Na de lunch een poosje op balkon in de zon gezeten, wat is het toch heerlijk die warme zonnestralen op je huid. Gewoon op een klein krukje op een balkon op tweehoog ergens in Denia voldaan na een heerlijke lunch. Puur genieten van de kleine dingen van het leven.

Vooral de basis dingen zijn zo echt en puur genieten, vind ik. Het met elkaar praten in de keuken of wandelend langs de boulevard of op een terrasje, naast elkaar op een minikrukje  op het balkon met de zon op je gezicht, samen op een rots met de vissersbootjes die terugkomen van zee. Ik voel me dankbaar voor al deze momenten.

Kwart voor 4 vertrokken we samen voor onze tweede wandeling richting het rechter gedeelte van de haven bij Zensa en de pier (Marina). Dit keer met z’n tweeën. Je zou zeggen dat je op een gegeven moment wel uitgepraat bent met elkaar maar bij ons komt er geen eind aan. Ik zeg wel eens er zijn maar een paar mensen waar ik een week mee kan doorbrengen en daar is mijn broer er één van.

image

Aan het eind van de pier en in de haven nog wat foto’s gemaakt en bij de Republic (zelfde eigenaar als van de Republiek uit Bloemendaal) nog even wat gedronken. Richard kende er een aantal mensen en ook mede eigenaar Jelle kwam ons even de hand schudden en een praatje maken. Van bijna iedereen krijgen we te horen dat dat wij als broer en zus wel erg op elkaar lijken.

Na een wandeling van bijna 1,5 uur kwamen we weer bij het appartement waar we een heerlijk avondje thuis zijn gebleven. We voelden ons  voldaan en lekker rozig. Rond een uur of half 10 nog genoten van wat broodjes met Manchego kaas en een vino tinto. Het was weer een mooie Spaanse dag.

 

 

 

 

 

 

Tasca Eulalia en Avinguda

Vanmorgen bijtijds opgestaan daar we heerlijk zouden gaan ontbijten bij Tasca Eulalia in de hoofdstraat van Denia. Met zijn drietjes liepen we richting de hoofdstraat door de Calle Diana waar de bloesem van de sinasappelboompjes heerlijke geuren in onze neuzen verspreidden. Op verschillende plekken waren ze al druk bezig met de opbouw van de Fallas. Ze bouwen dan reusachtige poppen op verschillende plekken van de stad op. Het is een zeer oud traditioneel feest dat ook in Valencia zeer groots gevierd wordt.

image

Bij Tasca Eulalia werden we begroet door de eigenaar en hebben we genoten van een heerlijke tostada con tomate y tortilla francesa, cortado y zumo naranja. Toen we afrekenden kwam de eigenaar naar mijn broer toe met een mooie fles rode wijn en zei: ‘voor jou en je zus om samen te drinken’. Super attent en ook tekenend hoe mijn broer hier na tien jaar wonen mooie mensen heeft ontmoet.

Mijn broer had tussentijds even een afspraak en mijn nichtje en ik vermaakten ons in die tijd even met winkelen bij de Mango en een drankje op het terras van Mi Villa.

image

In de middag zijn we naar Pedrequer gereden voor de lunch. Bij Bar Avinguda heerlijke tapas gegeten. Het was er nog net zo heerlijk als 5 jaar geleden toen ik hier ook was met mijn broer. Alleen maar Spanjaarden die er zaten te eten en fijne sfeer. Met zijn drietjes heerlijk zitten praten over van alles.

Na een korte siësta wilden we nog een wandeling maken en we besloten richting de haven te lopen. Het zonnetje scheen nog lekker en we liepen langs de prachtige boten richting Zensa een prachtige loungeclub in de haven. Vervolgens liepen we richting de Ferry  die klaar lag voor vertrek richting Ibiza en Mallorca.

Na nog een stukje langs de pier gelopen te hebben, liepen we terug naar Denia waar we bij de Mercadona nog wat boodschapjes deden voor la cena (avond eten) dat bestaat uit een klein broodje met wat kaas of yoghurt met wat fruit) rond een uur of negen, half tien.

 

 

 

 

 

 

 

Denia here I come

Vandaag vertrek ik naar mijn familie in Denia. Ik ga op bezoek bij mijn broer en mijn nichtje. Zijn wonen al tien jaar in Denia en wonen midden in het centrum van Denia. Denia is een kust plaats tussen Valencia en Alicante en als je recht oversteekt met de ferry kom je bij Ibiza uit.

De eerste keer dat ik Denia bezocht is al jaren geleden. Ik was 18 jaar, had verkering met Jeff en samen met onze beste vrienden Don & Car reden we de 22o0 kilometer naar dit gezellige plaatsje.

Marques de Campo

Het is heerlijk hier in het voorjaar of najaar naar toe te gaan. Voor mij nog niet te warm zodat er ook mogelijkheden zijn om te wandelen in de prachtige omgeving.  Het leuke is dat ik nu ga meedraaien in het Spaanse leven en niet als toerist op bezoek ben. Met mijn broer kokkerellen, wandelen, werken, bijpraten over vroeger en nu, ontbijten, de zee opsnuiven en wandelen onder de prachtigen platanen van Marques  de Campo.

Schermafbeelding 2016-03-13 om 11.57.33

De flow van de dag

Mijn 10 kg handbagage koffer is bijna ingepakt. Een uitdaging op zich om niet te veel mee te nemen. Heerlijk even alles los laten en te gaan met de flow van de dag. Even niets moeten en niet weten wat je gaat doen. Ik als planner en doener even in de ruststand gaan en genieten van wat er zich per dag gaat aandienen. Genieten van de cultuur van Spanje, de geur van het strand en de zee, het heerlijke eten en de hernieuwde band met mijn broer.